چرا «تاب‌آوری روانی» در جنگ مهم است؟

مهدی زارع

 با تجربه جنگ دوازده روزه خرداد-تیر ۱۴۰۴ ، به نظر می رسد که در دور جدید جنگ متجاوزانه اسراییل و آمریکا به میهنمان که از ۹ اسفند ۱۴۰۴ آغاز شد ، مردم از درسهای جنگ قبلی برای تاب آوری در دوره جدید جنگ استفاده می کنند. تاب‌آوری روان‌شناختی به مردم امکان می دهد تا هرگاه در برابر ناملایمات زندگی آسبیب ببینند ، حداقل به همان توانایی و کیفیت قبلی بازگردند. تاب‌آوری توانایی کنار آمدن با شکست‌ها و بازیابی و بازسازی پس از آن است. افرادی که در مواجهه با فاجعه توانایی بازگشت به زندگی را دارند، تاب آوری بالایی دارند. افراد دارای تاب آوری روانی می توانند از مهارت ها و نقاط قوت خود برای پاسخ به چالش های جنگ، تروریسم و سوانح طبیعیُ مرگ عزیزان، طلاق، مسائل مالی، بیماری، از دست دادن شغل استفاده کنند. کاری که مردم طی روزهای جنگ با ارسال پیامک های احوالپرسی به هم در طی روزهای جنگ انجام می دهد – که با قطع اینترنت هم ممکن است – نمادی از تاب آوری روانی جامعه در چارچوب حمایت اجتماعی است. افراد تاب‌آور به‌جای ناامیدی یا پنهان شدن در مقابل مسائل با راهبردهای مقابله‌ای ناسالم، با سانحه روبرو می‌شوند، از مهارت‌های مقابله‌ای سالم برای مقابله با چنین مشکلاتی استفاده می‌کنند تا قدرت و رشدشان را تقویت کنند، و قوی‌تر از قبل ظاهر ‌شوند.
افراد تاب آور ویژگی های متفاوتی دارند. که به آنها کمک می کند تا با چالش های زندگی مقابله کنند. نشانه های تاب آوری عبارتند از:
-ذهنیت نجات یافته: وقتی مردم انعطاف پذیر هستند، خود را به عنوان بازمانده نجات یافته می بینند. آنها می دانند که حتی زمانی که کارها سخت است، می توانند تا زمانی که از پس آن برآیند، به راه خود ادامه دهند.
-تنظیم موثر هیجانی: تاب آوری با توانایی مدیریت احساسات در مواجهه با استرس مشخص می شود. این بدان معنا نیست که افراد تاب آور احساسات قوی مانند خشم، غم یا ترس را تجربه نمی کنند. این بدان معنی است که آنها تشخیص می دهند که این احساسات موقتی هستند و می توان آنها را مدیریت کرد تا زمانی که آنها از بین بروند.
-احساس کنترل: افراد تاب آور تمایل به داشتن یک مرکز کنترل درونی قوی دارند و احساس می کنند که اقدامات آنها می تواند در تعیین نتیجه رویدادها نقش داشته باشد.
-مهارت‌های حل مساله: وقتی مشکلات پیش می‌آیند، افراد تاب‌آور به طور منطقی به موقعیت نگاه می‌کنند و سعی می‌کنند راه‌حل‌هایی ارائه دهند که تفاوت ایجاد کند.
-مهربانی به خود: یکی دیگر از نشانه های تاب آوری نشان دادن خودپذیری و شفقت به خود است. افراد تاب آور با مهربانی با خود رفتار می کنند، مخصوصاً وقتی کارها سخت است.
-حمایت اجتماعی: داشتن یک شبکه قوی از افراد حامی یکی دیگر از نشانه های تاب آوری است. افراد تاب آور اهمیت حمایت و دانستن زمان نیاز به درخواست کمک را می دانند.
تاب‌آوری نشان‌دهنده توانایی مدیریت شکست‌های زندگی و سازگاری است. با این حال، انواع مختلفی از تاب آوری نیز وجود دارد که هر یک می تواند بر توانایی فرد برای مقابله با انواع مختلف استرس اثر بگذارد. تاب آوری فیزیکی به نحوه مواجهه بدن با تغییرات و بهبودی از نیازهای فیزیکی، بیماری ها و آسیب ها اشاره دارد و نقش مهمی در سلامت دارد. این موضوع بر نحوه پیری افراد و همچنین نحوه واکنش و بهبودی آنها از استرس فیزیکی و مسائل پزشکی اثر می گذارد. تاب آوری فیزیکی چیزی است که افراد می‌توانند با انتخاب سبک زندگی سالم تا حدودی آن را بهبود بخشند. خواب کافی، خوردن یک رژیم غذایی مغذی و انجام ورزش منظم چند راه برای تقویت این نوع تاب آوری است. تاب آوری ذهنی به توانایی فرد برای سازگاری با تغییر و تحمل ابهام اشاره دارد. افرادی که دارای این نوع تاب آوری هستند در مواقع بحران انعطاف پذیر و آرام هستند. آنها از قدرت ذهنی برای حل مشکلات استفاده می کنند، به جلو حرکت می کنند و حتی زمانی که با شکست مواجه می شوند امیدوار می مانند.
تاب آوری عاطفی شامل توانایی تنظیم احساسات در زمان استرس است. افراد انعطاف پذیر از واکنش های عاطفی خود آگاه هستند و تمایل دارند با دنیای درونی خود در تماس باشند. به همین دلیل می توانند در هنگام مواجهه با تجربیات منفی، ذهن خود را آرام کرده و احساسات خود را مدیریت کنند. این نوع اتاب آوری به افراد کمک می‌کند در زمان‌های سخت، حس خوش‌بینی خود را حفظ کنندو از آنجایی که از نظر عاطفی تاب آورند درک می کنند که ناملایمات و احساسات دشوار برای همیشه دوام نمی آورند.
تاب‌آوری اجتماعی – یا تاب‌آوری جامعه -شامل توانایی گروه‌ها برای بازیابی از موقعیت‌های دشوار است. این شامل ارتباط افراد با دیگران و کار با یکدیگر برای حل مشکلاتی است که افراد را به صورت فردی و جمعی تحت تاثیر قرار می دهد. جنبه‌های تاب‌آوری اجتماعی شامل گرد هم آمدن پس از وقوع سانحه حمایت اجتماعی از یکدیگر، آگاهی از خطراتی که جامعه با آن مواجه است و ایجاد حس همبستگی اجتماعی است. چنین پاسخ‌هایی در چالش‌هایی مانند جنگ یا زلزله که جوامعه را تحت تأثیر قرار می‌دهند، مهمند.