راز ماندگاری ایران

امید بابلیان

ایران، کشور ققنوس‌هاست؛ بارها سوخته‌ایم، اما خاکسترمان هم گرم است، زندگی دارد، جان می‌دهد. در جنگ تحمیلی، در تحریم‌ها، در فتنه‌ها، در زلزله و فقر، بارها خواستند ما را شکست‌خورده ببینند. اما همیشه از دلِ هر فاجعه، کسی برخاسته است. مثل پدری که دخترش را در حمله از دست داد، اما در خاک‌سپاری او سرود «ای ایران» خواند. این صدای ملتی‌ست که مرگ را پایان نمی‌داند، بلکه بخشی از روایت می‌داند. ایران، مرگ را نیز به اسطوره تبدیل می‌کند. و این راز ماندگاری ماست. امروز، دشمنی که گمان داشت با چند انفجار، کشور را از هم می‌پاشد، خود از هم گسست؛ چرا که روح ما شکست‌ناپذیر است. ما کشوری هستیم که کودکانش قصه‌ رستم را می‌شنوند، و سربازانش با آرش بزرگ می‌شوند. ما، به جای تسلیم، روایت خلق می‌کنیم. و آنچه جهان را تحت تأثیر قرار داد، نه فقط توان نظامی ما، بلکه درخشش معنا در تاریکی مطلق بود. ایران، در ۱۲ روز، نشان داد که هنوز حماسه‌نویس است. و مادامی‌که آرش در ذهن کودکی زنده باشد، و باقری در کوچه‌ای در تهران یاد شود، و کاوه در خیابانی در کردستان راه برود، ایران پابرجاست. نه چون تجهیزات دارد، بلکه چون روح دارد. و آن روح، سرافراز و بیدار است.