ترامپ پس از ونزوئلا

عبدالرضا فرجی راد

 ترامپ با حمله به مادورو و دستگیری وی و نیز تلاش برای حقیر نشان دادن او تلاش کرد که خود را مرد قدرتمند جهان که نشانی از یک بیماری است نشان دهد و هم رهبران کشورهای مخالف را بترساند و تسلیم کند.
مقاومتی که در داخل ونزوئلا می‌شود ممکن است این رویکرد را با شکست مواجه سازد که برای ترامپ فاجعه خواهد بود ولی بنظر می رسد ترامپ به نوعی با دولت فعلی به توافق برسد و نفت را یا کاملا در اختیار بگیرد یا بخشی از آن را که البته ادعای پیروزی کامل خواهد کرد.
اگر همین دولت در ونزوئلا سر کار بماند زندانی کردن مادورو هم با مشکل مواجه می شود.
آنچه که مسلم است تا کنون به جز اسراییل هیچ رهبری در دنیا از این اقدام ترامپ علیرغم مخالفتشان با مادورو حمایت نکرده است.
حتی اروپا که دولت مادورو را غیر قانونی اعلام نمودند نیز این حمله را تایید نکردند.
متاسفانه جهانی شدن اقتصاد باعث شده که رهبران دنیا علنا مخالفت نکنند زیرا به یک باره با تعرفه سنگین مواجه می شوند.
ترامپ اگر بخواهد به این روند در جاهای دیگر جهان ادامه دهد امکان مخالفت وجود دارد.
این حرف از نقطه نظر روانشناسی نشان می دهد که این فرد چقدر با امیال شخصی عمل می کند. حتی در مورد فردی که هیچ نقش مستقیمی در ندادن جایزه صلح نوبل به وی نداشته و حتی جایزه خود را به وی تقدیم کرده است نیز ترامپ غرض ورزی می کند. شاید صحبت ها و برخوردهای سیاسیون ما نسبت به وی در این دو دوره ریاست جمهوری چقدر بر رفتار وی علیه ایران تاثیر گذارده است.
تصورم این است باید قابل توجه باشد. بیخود نیست که روسای جمهور و مقامات دیگر کشورها و از جمله همسایگان همچون پاکستان، روسیه، ترکیه و حتی کشورهای عربی چقدر خوب شخصیت وی را تجزیه و تحلیل کرده و هندوانه زیر بغلش می گذارند. این کشورها با این سیاست محتاطانه هم سود می برند و هم از گزندش مصون می مانند.