یدالله کریمی پور
جنگ روسیه علیه اوکراین به بن بست استراتژیک رسیده است. ولادیمیر پوتین همچنان پیگیر دستیابی به اهداف حداکثری، یعنی تصرف کامل اوکراین یا دستکم خاور رودخانه دنیپر و سواحل شمالی دریای سیاه است. به همین منظور در چهارمین سال جنگ، هزینه های دفاعی را به ۱۷۰ میلیارد رسانده که ۸٪ تولید ناخالص داخلی است و درتاریخ شوروی و روسیه بی مانند است. کرملین همچنین سیاست خارجی خود را با تکیه بر جنوب جهانی و عمدتا چین، ایران و جمهوری دموکراتیک کره، پیش می برد؛ یعنی همان دولت هایی که همگی به یک نظم پسا غربی متعهدند. با این همه روسیه در جبهه اوکراین در باتلاق فرسایشی شدن جنگ گرفتار شده است. این در حالی است که مقاومت سرسختانه و کمتر پیش بینی پذیر اوکراین همراه با سرازیر شدن کمک های بین المللی(۴۰۷میلیارد دلار تا جولای ۲۰۲۵)، نوآوری خارق العاده در جنگ و دفاع کمتر تصور پذیر از اّدسا و دیگر کرانه های دریای سیاه، کرملین را خشمگین کرده است. به هر روی، جنگ به فاز بن بست استراتژیک و پایداری ایدئولوژیک رسیده است. در این حال اوکراین در تلاش است تا با خنثی سازی استراتزیک، ظرفیت های بالای روسیه را در همه حوزهها(زمینی، دریایی، هوایی، سایبری و اطلاعاتی) به مرز کم بنیگی رسانده و خود را در موقعیت آفندی قرار دهد. اگر ترامپ به پشتیبانی از زلنسکی ادامه دهد، بعید نخواهد بود اوکراین شاهد تغییر استراتژیک در میدان شود. حتی نتیجه ای که تا امروز به دست آمده، شگفت است:
۱- امکان پیروزی مطلق نظامی روسیه در اوکراین متمایل به صفر شده است؛
۲- جنگ به فاز فرسایشی رسیده و روسیه جز با توسل به جنگ غیر متعارف(هسته ای و..) راهی برای برتری ندارد؛
۳- اروپا دفاع از اوکراین را نخستین مسئولیت استراتژیک خود می داند و ذره ای از آن کوتاه نخواهد امد؛
۴- سرنوشت جنگ و آبروی سیاسی پرزیدنت پوتین در هم گره خورده است.
بیشترین احتمال آن است که روسیه برنده این جنگ نخواهد بود.
